Komendy wydano

Bólu znikaj
Mózgu wróć
Chcę myśleć
Analiza tylko ma sens
Rzeczowa

Głupie uczucia, idźcie sobie
Głupi, źli ludzie, ulotnijcie się, szybko

Spokoju tylko chcę
Ugasić pożar
Sprzątnąć zgliszcza
Środka

Wszystko się zmienia, coś jest, a później tego nie ma...

To był bardzo dziwny okres, jak dla niej. Bogaty. Obfity w wydarzenia. Przewracający jej światopogląd do góry nogami. Ciągle weryfikowała swoje dotychczasowe sądy o rzeczywistości, i przekonywała się, jak niewiele wie. Oraz, że prawdopodobnie dużo więcej się nie dowie, a przynajmniej nie będzie to wiedza absolutna. Że nie ma takich przemyśleń i opinii, które sprawdzają się zawsze i wszędzie. Ideały są fajne i czynią człowieka lepszym, ale też narażają na rozczarowania.
Chwilami miała wątpliwości, czy tę skondensowaną wiedzę, wir wydarzeń w jaki została rzucona, uda jej się okiełznać i poukładać w szufladki. Jak to się mówi - ogarnąć. Na ile rzucające nią emocje ją wzbogacą, a na ile wyczerpią. Bo jak twierdziła jej siostra, miała teraz bardzo przewidywalne stany - 24 godzinne fazy dołka i górki. Regularnie. Ale co dziwne, chociaż huśtawka emocji to jej znak rozpoznawalny i objaw z którym walczyła od lat, obecna sytuacja jakoś jej nie przygnębiła, raczej - bawiła. Przewidywała, że w przeciwieństwie do tych poprzednich, może przynieść interesujące owoce.

Wiedziała że ciągle nie jest "zdrowa". Nadal nie do końca czuła się kobietą, nie czuła, że może być kobieca, że jest..? Całą sprawę utrudniało jej trochę właśnie jej zaburzenie. Przezwyciężenie postawy "chcę żebyś mnie polubił, ale i tak wiem że mnie znienawidzisz" nie jest proste. Ale - nikt nie powiedział, że będzie prosto. Poza tym, może chwilowo, z racji górki, miała wiarę właśnie. Że tak.
Tyle już za nią... z tym co nadchodzi też da sobie radę. Sobie - z innymi. Bo miała takie osoby, które sprowadzały ją na dobrą, racjonalną drogę, wspierały jak mogły, dawały wytchnienie i dzieliły się tym, co same doświadczyły. I nie pozwalały się wycofać.
Co mogła jeszcze powiedzieć? Może to, że mały promyk zaczął się tlić...
Takie mikro światełko optymizmu, wiary - że ma wartość.
I kiedyś ktoś się na tym pozna.
Ktoś zwyczajnie wyjątkowy.

Puzzle

Po raz kolejny układanka się rozpadła. Co gorsze, ona razem z nią.
Nie była w jakimś dole, nie. To właściwie dziwne. Miała całkiem niezły nastrój. Rozmawiała z ludźmi, śmiała się.
Ale to jakby nie jej. Nie rozumiała. Nie rozumiała, co oni mówią, co znaczą ich miny, żarty, jaki mają cel...
Wplątywała się w myślenie, że mają jakieś zmowy, że wiedzą więcej niż im powiedziała, że to jakieś układy, że każde słowo ma dwa, albo i trzy dna. Wiedziała że to zły kierunek, ale jak miała sobie tłumaczyć... Nie wiedziała. Nie rozumiała.

Była niezadowolona z siebie, i trochę zła na kogoś innego. Bo? Za cicho mówi. Może to głupio brzmi, no tak. Ale bycie niesłyszanym, to coś tak frustrującego... Jakby jej nie było. W towarzystwie, małej paczce, w której sądziła, że jest miejsce dla każdego. Nie umiała o nie zadbać.
Zresztą traciła poczucie że jest.
Może to wszystko sen.