Łk 1,26-38

Burze z piorunami. Kataklizmy. Co to były za dni.
Ale Bóg jest wielki. I ma sens to, co mówi. I ma sens rozmowa z Nim.
Nie była na zajęciach. Stwierdziła - po co, i tak nic nie umie, kolejny obszar w życiu, w którym okazuje się beznadziejna. Troszkę więc czasu miała, a jakże. Pomyślała - straszna dupa, parę nadprogramowych minut - może by się tak POMODLIĆ? Jak trwoga.., nie? Miała wprowadzać codzienne osobiste uwielbienie, tak. I szło jej to jak krew z nosa. Tego dnia się ogarnęła.
Tym razem postanowiła nieco odejść od dotychczasowego porządku i wziąć na warsztat losowy fragment. Padło na opis zwiastowania w Ewangelii Łukasza. Pomyślała: ech, nic ciekawego. No, kulą w płot. Tyle razy to przerabiałam, NUDA.
Po czym spojrzała:

"Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z tobą",
"Nie bój się...",
"Duch święty zstąpi na ciebie",
"Moc Najwyższego osłoni cię",
"Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego".

I pomyślała, tak może trochę nieładnie: o kurna, jest Moc.
I tak jej się dobrze zrobiło, że jest Ktoś kto ciągle czuwa, nawet gdy sytuacja przerasta i przeraża. Wciąż jest i pamięta, i broni, i obdarza, i napełnia, i KOCHA. Nie jakoś tak masowo-taśmowo, ale osobiście, wyjątkowo.
A kilka godzin później przyszła myśl, Jego myśl. Że to, co postrzega jako zmienione, to wciąż to samo. Jota w jotę. Że co, skoro jakiś szczegół się zmienił to i szerzej rozumiane podejście, zachowanie ma się zmienić? Czemu to, co było czyste ma przestać takie być? NIC SIĘ NIE ZMIENIŁO, więc przestań myśleć po ludzku.
I głaz znikł. Wrócił rozum i spokój. Bóg jest wielki.